ZALECENIA ODNOŚNIE TRAS

Wszystkie osoby funkcyjne wyścigu powinny być „oznakowane” w wyróżniający sposób – np. jaskrawa kamizelka, widoczna z daleka opaska, itp... Dotyczy to sędziów, lekarzy wet., lekarzy medycyny, osób funkcyjnych na trasie, serwisu technicznego, rzecznika prasowego, itp. Osoby te mogą mieć np. kamizelki (jak numery startowe) w określonych kolorach. Wymogi regulaminowe  Zalecane dystanse Wyścigi sprinterskie na śniegu 1. Dystans każdego etapu nie musi być jednakowy, ale najkrótszy etap powinien przypaść pierwszego dnia. Długości kolejnych etapów nie powinny przekroczyć 150% długości pierwszego etapu. 2. 2. Długości tras – sprint na śniegu Klasa „N” (nielimitowana) - 18 km do ostatniego weekendu stycznia, następnie 20 km; Klasa „O” - 16 km do ostatniego weekendu stycznia, następnie 18 km; Klasa „A” - 14 km do ostatniego weekendu stycznia, następnie 16 km; Klasa „B” - 9 km do ostatniego weekendu stycznia; następnie 12 km; Klasa „C” i „D” - 6 km do ostatniego weekendu stycznia, następnie 8 km; Klasa Pulka i Skijoring Kobiety - 10 do 20 km; Klasa Pulka i Skijoring Mężczyźni - 10 do 30 km; w przypadku wyścigów wieloetapowych - minimum 5 km na każdy etap 3. W przypadku konieczności skrócenia tras, skrócenie nie powinno przekroczyć 25% dotychczasowej długości tras. 4. Wyścigi dystansowe dla wszystkich klas: Wyścigi średniodystansowe - minimum 40 km, maksimum 100 km Wyścigi długodystansowe - - wieloetapowe - minimum 100 km na etap - jednoetapowe - minimum 160 km. 5. Znakowanie trasy Trasa musi być oznakowana w sposób widoczny, a znaki powinny być umieszczone tak, aby maszer nie miał wątpliwości, jaki ma obrać kierunek. Znaki powinny być pomalowane tylko z jednej strony, aby wskazać właściwy kierunek przebiegu trasy. Średnica znaku wynosi co najmniej 33 cm. Znaki umieszcza się w odległości około 1 m od brzegu trasy i na wysokości od 60 do 120 cm od ziemi lub powierzchni śniegu. Znaki powinny być widoczne z odległości około 50 m. Powinny być tak umieszczone, aby nie stwarzały niebezpieczeństwa dla psów i zawodników. Również materiał, z którego zostały wykonane nie powinien stanowić zagrożenia dla uczestników wyścigów. Znaki dla poszczególnych klas powinny być oznakowane symbolem danej klasy : białymi literami w środku znaku. Informacja o pokonanym dystansie - czarne cyfry na białym tle - powinna być umieszczona nad niebieskim znakiem. Informacja o dystansie, który został jeszcze do pokonania - ujemna czarna cyfra na białym tle - powinna być umieszczona nad niebieskim znakiem. Umieszczenie znaków o dystansie przebytym i/lub pozostałym do przejechania jest szczególnie ważne w przypadku tras długich (sprint nielimitowana, średni i długi dystans, pulka, skijoring). W przypadku krótkich wyścigów sprinterskich można wyznaczyć środek trasy i np. dystans 2 km do mety. Czerwony okrągły [„zakręt”]. Muszą być umieszczone na wszystkich rozwidleniach i skrzyżowaniach, na których nastąpi zmiana kierunku, a także przed zakrętami trasy. Ustawia się je- jeśli to możliwe - w odległości około 20 metrów od skrętu po tej stronie, w którą będzie zakręt, również jeśli nie jest on widoczny z daleka. Niebieski kwadrat [ „prosto”, „jesteś na dobrej drodze”]. Może być ustawiony po dowolnej stronie trasy. Na trasie sprinterskiej można ustawić je co 1 km. Co 5 km niebieskie kwadraty powinny być umieszczone razem ze znakami wskazującymi przebyty dystans i dystans pozostały do przejechania. Znaki niebieskie ustawiane są w odległości około 20 m po rozwidleniu czy skrzyżowaniu, aby upewnić zawodnika, że znajduje się na właściwej trasie - w miarę możliwości powinny być widoczne z miejsca zmiany kierunku. Na skrzyżowaniach i rozwidleniach, przez które trasa przebiega prosto powinny być ustawione zarówno 20 m przed, jak i 20 m za skrzyżowaniem / rozwidleniem. Trudne skrzyżowania czy rozwidlenia [np. skręt z szerokiej drogi biegnącej prosto w wąską, słabo widoczną drogę, czy skręt na ostry podjazd] powinny być dodatkowo zagrodzone (taśmą, słomą, bannerami, itp.). Zagrodzenie to nie może być niebezpieczne dla psów czy zawodników. Znaki niebieskie ustawiane są po skrętach nie dotyczących wszystkich tras - na znaku muszą znajdować się symbole klasy, której dotyczyła zmiana kierunku (takie same, jak na znaku czerwonym przed skrętem). Na rozwidleniach, gdzie różne klasy zostaną skierowane na różne trasy należy ustawić wyraźnie „oznakowaną” (np. jaskrawa kamizelka z napisem) osobę funkcyjną, która będzie odpowiedzialna za właściwe przestawianie blokady, a w razie potrzeby wskaże zawodnikom właściwą trasę. Żółty trójkąt [„uwaga”, „niebezpieczeństwo”]. Mogą być umieszczane po jednej lub po obu stronach trasy. Wskazują miejsca, gdzie zaleca się zwolnienie lub zachowanie szczególnej ostrożności: stromy zjazd, ostry zakręt, oblodzony przejazd, most, droga kołowa, wyboje i muldy, błotnisty lub bardzo piaszczysty odcinek itp. Ustawia się je w odległości około 20 m od niebezpiecznego miejsca. Jeśli niebezpieczny jest dłuższy odcinek trasy, wówczas umieszcza się dwa trójkąty jeden nad drugim na początku strefy. Koniec strefy niebezpiecznej oznacza się przekreślonym żółtym trójkątem. Wszystkie miejsca oznaczone trójkątami powinny być omówione na odprawie zawodników. Przy wyścigach dystansowych punkty kontrolne czy biwakowiska oznacza się białymi, prostokątnymi tablicami z czarnymi napisami. O sposobie oznakowania zawodnicy informowani są na odprawie. Koniec korytarza startowego musi być oznakowany po obu stronach trasy (np. dwa niebieskie kwadraty). Strefa finiszowa oznacza się białym znakiem (lub dwoma) z cyfrą 800 lub dwoma niebieskimi kwadratami po obu stronach trasy. Zarówno dojście do linii startu – strefa startu, jak i strefa metowa (około 30 – 50 m przed i za linią mety) muszą być wyraźnie wygrodzone tak, aby nie były dostępne dla publiczności. Publiczność ma prawo przebywać wyłącznie na zewnątrz wyznaczonej strefy. W wyznaczonej strefie metowej ma prawo znajdować się wyłącznie jeden pomocnik zaprzęgu. Wygrodzenie tras lub obecność osoby funkcyjnej nie oznacza, że można zaniechać normalnego znakowania. Wyścigi w warunkach bezśnieżnych (dry-land) 1. Trasa nie powinna przebiegać po drogach asfaltowych lub o szorstkiej, ostrej czy bardzo twardej nawierzchni. Jeżeli nie można tego uniknąć odcinki te nie powinny przekroczyć 5% całej długości trasy. 2. Start na stromym zjeździe jest niedopuszczalny. Zalecane długości tras - klasy canicross dorośli: sprint około 2,5 - 3 km, dystans: 6 - 8 km -klasy bikejoring: 6 - 8 km -klasa D i C : minimum 5 km, max około 7 km -klasa B : minimum 7 km, max około 10 km -klasa A : minimum 9 km, max około 12 km 3. Temperatura: wyścigi bezśnieżne W strefie startowej musi wisieć termometr zawieszony w cieniu, na wysokości około 1 m nad ziemią. W zależności od pomiaru temperatury zawody mogą być rozgrywane w następujący sposób: -poniżej 160C - normalne zawody -od 16 do 180C - dystans nie powinien przekraczać dystansu minimalnego -od 20 do 220C nie mogą startować zaprzęgi, dopuszczony jest start klasy canicross. Z chwilą, gdy temperatura osiągnie 180C Sędzia Główny musi zwołać zebranie z oficjalnym lekarzem weterynarii, aby podjąć decyzję o czasowym lub ostatecznym wstrzymaniu wyścigu. W przypadku definitywnego wstrzymania wyścigu Sędzia Główny wraz z lekarzem weterynarii sporządza raport, który podpisuje też organizator wyścigu. W przypadku różnic zdań obowiązuje decyzja lekarza weterynarii. Na trasie powinny być dostępne punkty z wodą dla psów, minimum na 4 i 8 kilometrze. Pies, który biegł już danego dnia w jednej klasie nie może wystartować w innej klasie (z wyjątkiem konkurencji dziecięcych canicross). Dopuszczalny sezon organizacji oficjalnych wyścigów w warunkach bezśnieżnych jest następujący: -Wózki, bikejoring: od 1 września do 30 maja -Canicross: cały rok. Wymagania dotyczące trasy Trasa powinna być bezpieczna dla zawodników i psów. Podczas przygotowywania trasy należy zwrócić szczególną uwagą na zakręty i zjazdy. Całość trasy musi być tak przygotowana, aby była bezpieczna dla największych i najszybszych zaprzęgów, biorących udział w wyścigu. W miarę możliwości trasa nie powinna się krzyżować. W miarę możliwości należy unikać pokonywania tej samej trasy więcej niż raz w ciągu tego samego etapu. Rozwidlenia powinny znajdować się poza strefami startową i finiszową. Trasa powinna być w miarę możliwości tak szeroka, aby umożliwić bezpieczne wyprzedzanie. Odległość pomiędzy poszczególnymi trasami powinna być na tyle duża, aby zaprzęgi nie przeszkadzały sobie wzajemnie. Z trasy nie powinien być widoczny stake-out ani parking. W miarę możliwości trasa nie powinna biec po czy przecinać dróg publicznych, jeśli jest to niemożliwe należy uzyskać zgodę odpowiednich władz, zabezpieczyć zamknięcie ruchu kołowego. W miejscach tych powinny znajdować się oznakowane osoby funkcyjne. W przypadku, gdy trasa przebiega wzdłuż urwiska zaleca się staranne odgrodzenie jej np. taśmami, słomą, oznakowanie (żółty trójkąt) i ewentualne ustawienie osób funkcyjnych. W przypadku przejazdu przez kładkę czy mostek zaleca się wyłożenie ich matami lub staranne wysypanie śniegiem. Przy wytyczaniu trasy z użyciem taśm należy powiesić je na takiej wysokości, aby były dobrze widoczne dla psów. Zalecana szerokość trasy sprinterskiej wynosi 3 metry. W miejscach zwężenia trasy można umieścić znaki ostrzegawcze (żółty trójkąt). Jeżeli to tylko jest możliwe, trasa sprinterska powinna być rozplanowana w taki sposób, aby na żadnym jej odcinku nie mijały się jadące z naprzeciwka zaprzęgi Trasa sprinterska powinna być tak przygotowana, aby umożliwiała rozwijanie jak największych prędkości. Zaleca się wykorzystanie tras narciarstwa biegowego. Ubijanie śniegu powinno rozpoczynać się wraz z jego pierwszymi opadami, najlepiej ciężkim sprzętem. Zarówno dla wyścigów sprinterskich, jak i dystansowych powinno być niedopuszczalną praktyką „przejechanie” śniegu tuż przed zawodami skuterem śnieżnym. Psy zapadają się tobogany ciągną śnieg, maszer nie może ani biec, ani odpychać się. Za to taka trasa nadaje się na rajdy rekreacyjne. Systematyczne ubijanie trasy skuterem musi być tak wykonane, aby jej szerokość umożliwiała wyprzedzanie. Strefa startowa (korytarz startowy) musi mieć co najmniej 30 m długości i być zagospodarowana w taki sposób, aby można było z niej wyprowadzić cały zaprzęg. Strefa finiszowa musi mieć co najmniej 800 m długości i być odpowiednio szeroka, aby zaprzęgi mogły się swobodnie wyprzedzać. W strefie finiszowej nie powinno być ostrych zakrętów. Linie startu i mety powinny być wyraźnie widoczne. Strefa metowa (za linią mety) i startowa (przed linią startu) powinny być tak zorganizowane i zabezpieczone aby nie miała do nich wstępu publiczność, a jedynie zaprzęgi i handlerzy. Trasa średniego i długiego dystansu powinna być w warunkach śniegowych ubita przynajmniej skuterem śnieżnym – kilkakrotnie, na taką szerokość, aby mogły się na niej minąć 2 zaprzęgi. Punkty kontrolne ew. miejsca postoju (biwakowiska) muszą być wyraźnie oznakowane, a o sposobie oznakowania zawodnicy muszą zostać poinformowani na odprawie. Opracował: Bartosz Gadziomski